ท่านทั้งหลายจงละการปองร้ายทั้งปวง
คำพูดเหน็บแนม หรือการพูดเสียดสี, ถากถาง, กระทบกระเทียบ, ประชดประชัน, การประจาน, การนินทา, ส่อเสียด
คำที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ อาจจะมีความหมายแตกย่อยออกไปตามแต่บริบทและความหมาย แต่เป็นที่แน่นอนว่าพระคัมภีร์ได้เตือนเราทั้งหลายที่เชื่อในพระองค์ให้ละเลิกและห่างจากการพูดในคำเหล่านี้
1ปต. 2:1 เหตุฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงละการปองร้ายทั้งปวง บรรดาการอุบาย การหน้าซื่อใจคด ความอิจฉาริษยา และคำพูดส่อเสียดทั้งหลาย
ในบางฉบับได้ใช้คำว่า “และการใส่ร้ายทุกชนิด” สำนวนไทยก็คือการใส่ร้ายป้ายสี ส่วนใหญ่แล้วคนที่ชอบใส่ร้ายป้ายสีคือชอบนินทา ใส่ความคนอื่น ฟังเรื่องเท็จหูเบาสร้างเรื่องราวต่าง ๆ ที่ไม่จริงผสมกับความจริง เพื่อทำลายชื่อเสียงของคนอื่น หรือเพื่อความสะใจ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง พูดเอาดีเข้าตัวแต่เอาชั่วใส่คนอื่น
หากเราเชื่อในพระเจ้า เป็นประชากรของพระองค์ จงละทิ้งสิ่งเหล่านี้เสีย
ชาโลม
ktm.Emunah
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น